De oplettende lezer merkt op dat dit bericht niet “weer thuis” heet… Het gene waar we een klein beetje bang voor waren, “maar toch niet ging gebeuren”… is toch gebeurd. Afgelopen nacht zijn mama’s vliezen gebroken. Gelukkig was ze niet naar huis gereden vanuit Maastricht, maar blijven slapen in het Ronald McDonald huis. Papa werd uit zijn bed gehaald door de nachtzuster met de mededeling dat mama nu ook in het ziekenhuis lag, op de kraamafdeling. Dat was best even schrikken, zowel voor mama als voor papa. Gelukkig sliep Lucas diep afgelopen nacht, dus heeft niets meegekregen.

Afgelopen dag was dus een hele rare dag. Mama op bed aan de ene kant van het ziekenhuis, en Lucas in bed aan de andere kant. En papa heen en weer rennen natuurlijk. Vanaf vanmorgen sloeg de pech van de afgelopen dagen een beetje om in geluk, want Lucas zijn eerste woordjes waren om zes uur vanmorgen: “pelen” (spelen) en “bumba”, wat al weer leek op de Lucas die we kenden van voor de operatie. Na een aantal uur onhandig gedaan te hebben met speelgoed, een ingepakte hand voor het infuus en de katheterslang en -zak, kwam de uroloog langs. De katheter mocht er met hem betreft al uit, want hij begreep aan papa’s verhaal wel hoe zeer wij wilden dat Lucas snel naar huis mocht. Dat zou voor papa en mama een zorg minder betekenen. Uiteindelijk werd Lucas om 2 uur ontslagen en was hij weer zo goed als de oude. Nog een beetje pijn met plassen, maar dat zou snel over moeten gaan de komende dagen. Inmiddels waren de helpende handjes opa Ries en tante Femke ook gearriveerd in het ziekenhuis. Dat was wel fijn die hulp, vooral voor papa, die niet overal tegelijk kon zijn.

Ook mama had weer wat meer geluk, want de weeën zijn uitgebleven vandaag. Wat meer tijd om tot rust te komen dus en ons te verplaatsen naar het noorden; het ziekenhuis van Weert. Rond half 4 waren we dan ook weer bij opa en oma in Maarheeze, en kon Lucas daar verder spelen. Ook oma, die eigenlijk op vakantie was, was inmiddels alweer thuis. Heel fijn om oma in deze omstandigheden weer in de buurt te hebben en zonde van haar vakantie. Na Lucas afgezet te hebben, zijn papa en mama weer richting Weert gereden om daar te overleggen met de gynaecoloog en de verloskundige, wat het beste was om nu te doen. Conclusie was dat mama in het ziekenhuis in Weert zou blijven en de weeën af te wachten. Papa reed nog een paar keer op en neer tussen iedereen om de juiste spullen op de juiste plek te krijgen en nu dus thuis na een hele lange dag. Alleen nog even geboortekaartjes bestellen nu, want de kans is groot dat onze jongen een dezer dagen geboren gaat worden.

Opa’s, oma’s, Marina, Joost & Femke, Robert & Hanneke en verder iedereen die op afstand meeleeft: BEDANKT! Jullie hulp en berichtjes worden gewaardeerd! Hopelijk kunnen we snel eens wat terug doen!

Gisteren was het dan zo ver. Lucas zou geopereerd worden aan een van zijn balletjes en tevens een kijkoperatie in de urinewegen. Hiervoor moesten we maandag middag al in Maastricht zijn en dinsdag morgen zou Lucas ’s morgens vroeg aan de beurt zijn. Zo eenvoudig als het klonk zoveel viel het tot nu toe tegen. Gisteren van 14u tot 18u op onze kamer zitten wachten op de kinderarts, uroloog, anesthesist en de pedagogisch medewerkster. Gelukkig kon Lucas toen gewoon spelen, maar wel op de kleine gedeelde kamer… Papa is blijven slapen afgelopen nacht, en ook Lucas viel na 1.5 uur krijsen in slaap, nadat de luidruchtige buren ook stil waren. Papa is gelijk mee onder zeil gegaan, en dat was maar goed ook. Vandaag begon de dag om 4:40u toen ons buurjongentje opgemeten werd. Tot 7 uur met Lucas gespeeld in de koffiekamer en toen begon de dag weer.

Gisteren hoorden we van de anesthesist dat we na de middag pas als laatste aan de buurt zouden zijn. Des te blijer waren we vanmorgen toen de verpleging zei dat het toch om 10:15u was. Uiteindelijk had de anesthesist gelijk… 🙁 Om 1 uur was Lucas aan de beurt. Papa ging mee in een blauw overall tot aan de operatietafel. Niet leuk om je jongen zo achter te laten 🙁 Na een ruim een uur werden we opgehaald om naar de uitslaapzaal te gaan. Daar lag ons mannetje aan de toeters en bellen. Niet veel later werd hij wakker. Hij had toch wel veel pijn. De OK mensen hebben hem nog 2 keer een beetje morfine moeten geven. Na een tijdje mochten we terug naar de kamer. Dat verliep allemaal een beetje chaotisch. De verpleging was razend druk en Lucas was het niet eens met de katheter en infuusslang die hem ook allemaal pijn deden. Nadat de verpleging eindelijk tijd had en alles goed vastgeplakt zat, viel Lucas in een diepe slaap.

Nadat kinderarts Yvonne uit Maarheeze (nieuwe overbuurvrouw van opa en oma) geweest was, werd alles een beetje duidelijk van wat ze nu gedaan hebben. Het vocht bij het balletje bleek uiteindelijk toch een liesbreuk. Die hebben ze hersteld. Bij de kijkoperatie hebben ze ontdekt dat Lucas aan een kant 2 urineaansluitingen heeft aan 1 kant van zijn nieren. Na wat spoelen bleek dat niet de oorzaak van de blaasontsteking. Wat ze wel weggesneden hebben is een vliesje in de plasbuis dat hopelijk de blaasonstekingen veroorzaakt. De katheter moet 24 uur blijven zitten dus nog een nachtje blijven slapen hier 🙁 Mama slaapt vannacht in het Ronald McDonald huis, want vanmorgen stond er een giga file richting Maastricht. Papa gaat weer op de stretcher naast Lucas.

Al met al valt het behoorlijk tegen, maar laten we hopen dat Lucas er hierdoor even van af is voorlopig. Hopelijk heet het volgende berichtje “Weer thuis!”

Lucas eet al een paar maanden zelf z’n boterhammetjes, maar het avondeten wordt nog door papa of mama met een lepeltje gevoerd. Tot gisteravond! Mama had voor Lucas een restje lasagne en voor zichzelf een restje nasi. Papa was laat thuis, dus die at later. Maar Lucas had helemaal geen zin in lasagne, hij wilde liever mama’s nasi! Dus mama gaf Lucas een eigen portie in zijn eigen kommetje. Prima! En deze keer wilde Lucas niet geholpen worden! Hij wilde zelf met een lepeltje eten. Ook prima! Zie hier het resultaat. Hij zit heerlijk te smikkelen, alsof hij al maanden zelf met een lepeltje eet…

 Kleine jongetjes worden groot… Papa en mama zijn reuze trots op je!

Lucas is vandaag voor het eerst samen met Jasper en zijn mama Mariska naar Tuimel-in geweest. Tuimel-in is een soort van bijeenkomst voor kinderen met hun ouders of grootouders, eigenlijk een soort van creche, maar dan met ouders erbij. Lucas vond het er fantastisch! Lekker spelen met ander speelgoed dan thuis, en veel kindjes om samen mee te spelen en van te leren. Lucas heeft samen met juf Antoinet een lampion gemaakt voor de lampionnen-optocht met Sint Maarten. Mama denkt niet dat Lucas al mee zal lopen, maar de lampion en vooral het lichtje vond hij erg mooi.

Als alles mee zit, zal Lucas de komende weken zeker nog een keer naar Tuimel-in gaan!

Mama is morgen alweer 33 weken zwanger. Vandaag is ze naar de verloskundige geweest voor de 2-wekelijkse controle. Gelukkig is iedereen weer goedgekeurd! De hartslag van de kleine is prima en heel krachtig. Het is niet helemaal duidelijk hoe hij erbij ligt, maar het lijkt erop dat het hoofdje naar beneden ligt.

Mama heeft nog steeds een heel lage bloeddruk, maar het ijzergehalte is door de staaltabletten prima! Mama rust wat extra overdag en doet het rustig aan. Ze werkt nog maar 2 keer 4 uur in de week. Volgende week dinsdag is zelfs alweer de laatste werkdag voor het zwangerschapsverlof. Papa en Lucas zijn al druk bezig met het uitzoeken van een leuk geboortekaartje. Lucas weet al heel goed waar de kamer van de baby is. Hij heeft zelfs zijn schoentjes die te klein zijn al aan de baby gegeven. Wat gaat de tijd toch ineens snel…