Nadat Lucas koorts gehad heeft en net voordat Lucas en mama naar Amerika gingen, viel ons al op dat Lucas zijn huid ontzettend droog werd. Rode plekken en velletjes. Toch maar even naar de huisarts voor de zekerheid. Die gaf ons een zalfje mee tegen eczeem dat mama in Amerika gesmeerd heeft. Terug uit Amerika zag Lucas er uit als een bitterkoekje. Huidje droog, wit en gebarsten. Korsten, vellen en jeuk. Heel veel jeuk. Heel zielig allemaal. Waarschijnlijk had de airco in het vliegtuig zijn huidje geen goed gedaan. Na nog een paar bezoeken aan de huisarts toch maar aangedrongen om naar een specialist in het ziekenhuis te gaan. Uiteindelijk werden we doorverwezen naar de dermatoloog in het ziekenhuis van Geldrop. Daar konden we deze week terecht. De arts had het al snel gezien: Consitutioneel eczeem in mooie dokterstermen. Dit betekent dat Lucas een aangeboren vorm van eczeem heeft, waarbij zijn huidje erg gevoelig is voor prikkels van buitenaf: tempertuur, droge lucht, zeep, stress enzo. Klinkt niet heel ernstig, maar bij Lucas is het in een wat extremere vorm. Gelukkig is Lucas er overdag gewoon vrolijk onder en merk je verder weinig aan hem, behalve dan dat hij jeuk heeft. De dag na het ziekenhuisbezoek moesten we terug komen bij de eczeemverpleegkundige. Die heeft ons alle toepassingen en werkingen van alle cremes en zalven uitgelegd en gedemonstreerd. We zijn nu op zoek naar de juiste middellen om Lucas zijn huidje rustig te krijgen zodat het eczeem onder controle komt, waardoor de jeuk weer verdwijnt en Lucas en wij eindelijk na weken weer eens kunnen slapen ’s nachts. Opa en oma Geernaert nemen vannacht voor de 2de nacht op rij weer een nachtje van ons over zodat we even kunnen bijslapen. Heel fijn! Hopelijk wordt alles snel beter nu.

Mama en Lucas zijn voor een weekje naar Tante Marieke en de hele familie. Dus Lucas mocht voor het eerst met het vliegtuig mee om de hele reis te maken. En dat ging goed! In Dusseldorf en Atlanta was iedereen erg vriendelijk en mocht Lucuas samen met mama, opa en oma overal vooraan in de rij aansluiten.

Inmiddels zijn we alweer bijna toe aan de terugreis. Lucas heeft ondertussen heel veel meegemaakt! Hij vindt zijn neefjes en nichtje erg interessant, vindt het heerlijk om met ome Johnny en tante Marieke te knuffelen en krijgt alle aandacht van opa en oma. Dat wordt thuis afkicken…

Verder hebben we de primeur: Lucas heeft zijn eerste tandje in Ohatchee gekregen! Oma voelde ineens iets scherps in zijn mondje! Lucas blijft er vrij rustig onder, gelukkig. Hij slaapt hier erg goed en is dol op het Amerikaanse eten (peas, pears and garden vegetable ;-)).

Morgen nog een laatste dag.  We gaan nog even lekker shoppen, er past nog 4 kilo extra (aan baby-kleding) in de koffer. 😉 En dan vliegen we zondag weer terug naar papa. Want die hebben we wel vreselijk gemist… Tot heel gauw papa!

Afgelopen vrijdag zijn opa en oma Geernaert op bezoek geweest. Opa en oma Nesselaar gaan volgende maand voor een tijdje naar Tante Marieke in Amerika, dus dan kan oma Nesselaar op vrijdag’s niet op Lucas passen. Gelukkig wilden opa en oma Geernaert dat maar al te  graag overnemen. Afgelopen vrijdag konden de oma’s even de opvoed-tactieken doorspreken voor de vrijdagen van de komende weken. ’s Middags hebben opa en oma op Lucas gepast en ’s avonds heeft oma Geernaert lekker gekookt voor iedereen! Dat was smullen! Over smullen gesproken, ook Lucas eet tegenwoordig alles wat los en vast zit! Maakt niet of het de eerste keer is of niet, alles gaat er in sneltreinvaart in. Heel leuk om te zien en vooral om te doen. Goed zo Lucas!

Gisteren kregen we nog meer bezoek. Nu van Ome Joost, Tante Femke en Marit. Dat vond Lucas ook wel gezellig. Net als Lucas, hebben we met z’n allen lekker gegeten.

De afgelopen week is Lucas voor de eerste keer ziek geweest. Het begon eigenlijk vorige week zondag al met hoge koorts die tot en met woensdag aangehouden heeft. Daarnaast vond Lucas het verschikkelijk om in bed  te liggen, wat volgens de huisarts samen met geïrriteerde oortjes duidde op oorontsteking. Dat niet in bed willen liggen resulteerde natuurlijk in een week heel slecht slapen voor papa en mama en Lucas zelf natuurlijk. Gelukkig woont oma tegenwoordig heel dicht bij en die was dan ook onze steun en toeverlaat vorige week. Lucas wordt langzaam weer de oude, alleen de nachten zijn nog erg lastig voor Lucas. Hopelijk gaat ook dat snel weer wat beter.

Gisteren zijn we voorzichtig begonnen om Lucas vast voedsel te geven. Mama had bloemkool gemaakt als avondeten, dus mocht Lucas dat ook eens proberen. Gisteren moest Lucas nog even wennen, maar vandaag ging alles in sneltreinvaart naar binnen! Handjes in de lucht: meer, meer meer! Goed zo Lucas!